Over controle, perfectionisme en de moed om te vertragen
Sommige verhalen wachten een tijd op ruimte. Niet omdat je ze geheim wilt houden, maar omdat het tijd kost om ze te kunnen vertellen.
Vandaag deel ik een persoonlijk verhaal.
Niet als terugblik, maar als iets dat nog steeds met me meebeweegt.
Het gaat over controle, over perfectionisme en over de ruimte die ontstaat als je stopt met steeds maar dóórgaan.
Sommige verhalen draag je al jaren met je mee. Niet omdat je ze niet wil delen, maar omdat je niet wist hoe of wanneer.
Mijn verhaal over mijn relatie met eten in het verleden is er zo één. Een verhaal dat lang onzichtbaar bleef. Niet omdat het geheim moest blijven, maar omdat ik de woorden nog niet had.
Het was verweven met controle, met grip willen houden. Met niet willen voelen. Je twijfels en onzekerheden willen uitspreken, maar niet weten hoe je dat moet doen. Omdat het je niet geleerd is of het niet veilig genoeg voelde. Omdat het vaak over groot houden ging of omdat dat op dat moment simpelweg de meest logische manier leek om mezelf staande te houden. Dat is geen verwijt naar iemand of iets toe, maar wel hoe het voor mij toen voelde en ik het destijds heb ervaren.
Het ging niet alleen over eten. Het ging over mezelf kwijt zijn. Over altijd bezig zijn met ‘beter moeten’. En over denken dat ik pas genoeg was, als ik mezelf had gecorrigeerd, ingehouden, verbeterd.
Lang dacht ik dat strengheid me zou helpen.
Dat discipline en doorzettingsvermogen de weg waren.
Maar met de jaren begon ik te voelen dat er iets anders nodig was.
Mildheid. Erkennen dat ik niet alleen dingen hoefde te fixen, maar ook te voelen.
Dat ik mezelf niet kapot hoefde te controleren om me veilig te voelen.
Het inzicht kwam niet in één keer.
Het kwam in lagen én met levensgebeurtenissen die me lieten zien dat doorgaan niet altijd de sterkste keuze is.
Soms was er weerstand. Soms ontstond er ruimte.
Wat ik nu weet: het vraagt moed om te vertragen.
Niet om achter te raken.
Maar om te luisteren naar wat je al die tijd hebt genegeerd.
Misschien herken jij dat ook.
Dat je in een oud patroon blijft hangen, omdat het ooit hielp.
En dat het nu steeds meer wringt.
Dat je toe bent aan iets anders.
Niet groots of radicaal. Maar stap voor stap. Milder. Eerlijker. Meer van jou.
Vertragen is soms niets anders dan blijven staan bij wat je eerder voorbij liep.
En daar wat vriendelijker naar durven kijken.
Wil je meer van dit soort persoonlijke en reflectieve verhalen lezen?
Elke twee weken deel ik via mijn nieuwsbrief inzichten vanuit mijn hart, eerlijke observaties en kleine aanzetten tot vertraging.
Schrijf je hier in voor mijn nieuwsbrief
